Ελευθέριος Βενιζέλος – ο Εθνάρχης

Γεννήθηκε στην Τουρκοκρατούμενη Κρήτη το 1864. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και άσκησε τη δικηγορία στα Χανιά. Οι ηγετικές του ικανότητες αναδείχτηκαν κατά την επανάσταση του 1897 εναντίον των Τούρκων.

Την περίοδο της Κρητικής Πολιτείας (1898-1913) συνέβαλε στη διαμόρφωση του Κρητικού Συντάγματος, συγκρούστηκε με τον Αρμοστή Πρίγκηπα Γεώργιο, κατέφυγε σε ένοπλη επανάσταση στη Θέρισσο (1905) και πέτυχε την αντικατάσταση του Πρίγκηπα με τον Έλληνα πολιτικό Αλέξανδρο Ζαΐμη. Το 1910 ανέλαβε την πρωθυπουργία στην Ελλάδα και συγκρότησε το Κόμμα των Φιλελευθέρων. Πρωτεργάτης της πολιτικής και οικονομικής ανόρθωσης της χώρας και της νικηφόρας έκβασης των Βαλκανικών Πολέμων (1912-1913), τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο ήρθε σε ρήξη με το στέμμα και επέβαλε την είσοδο της χώρας στον πόλεμο στο πλευρό των Συμμάχων. Με τη συνθήκη των Σεβρών (1920), ο Βενιζέλος επέτηχε την δημιουργία της Ελλάδοος των 2 ηπείρων και 5 θαλασσών. Ακολούθησε η απόπειρα κατά της ζωής του στο σταθμό Λυών στο Παρίσι.

Στις εκλογές του 1920 ο Βενιζέλος ηττήθηκε και αποσύρθηκε προσωρινά από την πολιτική, για να επιστρέψει μετά την Μικρασιατική Καταστροφή, το 1922. Με την υποχρεωτική ανταλλαγή Ελλήνων και Τούρκων και τη Συνθήκη της Λωζάνης (1923) ο Βενιζέλος άλλαξε τον προσανατολισμό της Ελληνικής πολιτικής και έβαλε τα θεμέλια της ειρηνικής ανάπτυξης. Η τελευταία τετραετία της διακυβέρνησής του (1928-1932) υπήρξε περίοδος σταθερότητας και δημιουργίας. Κορυφαία επιτυχία ήταν το Ελληνοτουρκικό σύμφωνο φιλίας (1930). Το τέλος της σταδιοδρομίας του σημαδεύτηκε από νέα απόπειρα κατά της ζωής του τον Ιούνιο του 1933 και το αποτυχημένο κίνημα το Μάρτιο του 1935. Αυτοεξορίστηκε στο Παρίσι, όπου πέθανε στις 18 Μαρτίου 1936.