Ο 20ος αι. έφερε στη ζωή των ανθρώπων μεγάλες αλλαγές. Ο ρυθμός έγινε γρήγορος, οι μηχανές έχουν αντικαταστήσει τα χέρια και πολλά παραδοσιακά επαγγέλματα έσβησαν για πάντα. Αναρίθμητα χειροποίητα εργαλεία που χρησιμοποιούσαν οι τεχνίτες δεν υπάρχουν πια. Ο προσωπικός χαρακτήρας που έδινε ο κάθε τεχνίτης στο χειροτέχνημά του δημιουργώντας έτσι μία ταυτότητα ξεχωριστή, χάθηκε στη μηχανοκίνητη εποχή μας.
Επαγγέλματα όπως του σαμαρά, του πεταλωτή ή του σκυτορράφου, που επι χρόνια ακολουθούσαν τη ζωή κυρίως του αγροτικού πληθυσμού ίσως υπάρχουν ακόμα σε απομακρυσμένα χωριά. Τα χαλκουργεία με τα γραφικά φυσερά και τον ανθρώπινο μόχθο κοντά στη φωτιά, αντικαταστάθηκαν από άψυχες μηχανές. Τον τερζή που έραβε και κεντούσε την παραδοσιακή ανδρική και γυναικεία φορεσιά σπάνια τον συναντάμε. Τα χειροποίητα μαχαίρια όπως το τσακάκι δεν θα υπάρξουν πια μια και οι μαχαιροποιοί εκλείπουν. Ο μεταξάς που γύριζε στα χωριά και με τη σβίγα έβγαζε μεταξωτό νήμα από τα κουκούλια, χάθηκε για πάντα. Ο οργανοποιός, οι κατασκευαστές κάποιων κρητικών μαχαιριών και τα καφενεία συνεχίζουν την παράδοση.
Με αυτά τα απτά δείγματα της παραδοσιακής χειροτεχνίας της Κρήτης έγινε προσπάθεια να δοθεί μία εικόνα από το παλιό Ρέθυμνο, όπως το περιγράφει ο Παντελής Πρεβελάκης στο Χρονικό μιας Πολιτείας, κείμενα του οποίου συνοδεύουν την έκθεση.
